Redukcja. Siła. Trzeźwość.

Empatia

Przed czerwcem chyba nie byłem najlepszym materiałem na człowieka empatycznego. 😅

* Miałem mocno zakodowane „każdy jest kowalem własnego losu”.
* Świat widziałem raczej zero-jedynkowo - ktoś coś spieprzył, jego problem.
* Ktoś sobie nie radził - „niech się ogarnie”.
* Ktoś podejmował złe decyzje - „sam jest sobie winien”.

Dzisiaj coraz częściej, zanim ocenię czyjeś zachowanie, próbuję się zastanowić:

* Co ta osoba może mieć w głowie?
* Przez co może przechodzić?
* Czego ja po prostu nie widzę?

Dużo zmieniło się, kiedy sam zobaczyłem, w jakie gówno potrafiłem doprowadzić swoje życie. Przez długi czas z boku można było powiedzieć: „sam jesteś sobie winien”. I pewnie było w tym sporo prawdy. Tylko że zrozumiałem, że wiedzieć, co powinno się zrobić, a potrafić to zrobić, to dwie zupełnie różne rzeczy.

Ostatnie miesiące uczą mnie pokory.

* Coraz rzadziej myślę „jak on mógł być taki głupi?”.
* Coraz częściej myślę „ciekawe, co się u niego dzieje, że zachowuje się właśnie tak?”.
* Nie zawsze mi wychodzi - czasami stary ja jeszcze wyskakuje zza krzaka 😄.
* Ale widzę, że coś się we mnie zmienia.

Dzisiaj empatia to dla mnie nie usprawiedliwianie czyichś zachowań, tylko próba zrozumienia człowieka, zanim się go oceni.

Skoro sam wywalczyłem sobie szansę, żeby się zatrzymać, zobaczyć swoje błędy i zacząć coś zmieniać, to chyba warto pamiętać, że inni też mogą być właśnie w takim momencie swojej drogi.

Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Pokoju i Dzień Wdzięczności.

I chyba coraz lepiej rozumiem, że prawdziwy pokój zaczyna się w głowie - wtedy, kiedy nie trzeba już uciekać od siebie. Jestem wdzięczny za spokój, którego kiedyś szukałem na dnie butelki, a teraz się z nim budzę, za rodzinę, za ludzi z tej grupy, za kolejną szansę i za każdy dzień, w którym wybieram trzeźwość.

Ominąłem dzisiaj kolejny meeting, wybrałem odwiedziny u mamy, urodziny miała dzisiaj. Sam nie wiem co o tym myśleć, do zapicia jest mi daleko, kolejny meeting 100% muszę uczestniczyć.